Przechodzimy do Hauteurs de Chine, części inspirowanej chińskimi krajobrazami i architekturą. To tutaj mieszkają pandy wielkie, jedne z najbardziej rozpoznawalnych zwierząt Beauval. Podczas naszej wizyty jedna spokojnie zajada bambus, a druga śpi, najwyraźniej niezainteresowana odwiedzającymi. Zatrzymujemy się przy wybiegu na dłużej, bo obserwowanie pand nawet podczas zwykłego posiłku potrafi być zaskakująco zabawne.

Bliźniaczki Huanlili i Yuandudu urodziły się w Beauval 2 sierpnia 2021 roku. Ich rodzice, Huan Huan i Yuan Zi, przyjechali z Chin w 2012 roku, a w listopadzie 2025 roku wrócili do ojczyzny. Według komunikatu ogrodu z 15 października 2026 roku same bliźniaczki mają wyjechać do Chin 17 grudnia 2026 roku. Zoo zapowiada przyjazd nowej pary pand w 2027 roku, dlatego przed planowaną wizytą warto sprawdzić, które zwierzęta będzie można zobaczyć.

W chińskiej części mieszkają również pandy rude, pantery śnieżne, takiny i złote małpy. Na koniec jeszcze raz wracamy pod wybieg pand wielkich, żeby sprawdzić, czy śpiąca bliźniaczka zdążyła się obudzić.

Lwy i kolejka gondolowa nad zoo

Po wyjściu z tropikalnej części kierujemy się w stronę Terre des Lions, czyli krainy lwów. Zwierzęta odpoczywają na skałach, obserwując otoczenie z bezpiecznej odległości. Patrząc na potężne samce, trudno uwierzyć, że należą do tej samej rodziny co domowe koty, choć akurat zamiłowanie do długiego wylegiwania się mają bardzo podobne. Tuż obok znajduje się stacja kolejki gondolowej Nuage de Beauval, która łączy część przy lwach z okolicami słoni. Wsiadamy do jednej z 24 kabin i przez około 800 metrów przemieszczamy się nad ogrodem, miejscami ponad 40 metrów nad ziemią. Niektóre gondole mają przeszkloną podłogę, więc można spojrzeć bezpośrednio pod nogi. Przejazd trwa zaledwie kilka minut i jest wliczony w cenę biletu.

Następnie wracamy przez środkową część ogrodu do szklarni szympansów, goryli i orangutanów.  Orangutany siedzą spokojnie i przyglądają się odwiedzającym, podczas gdy szympansy wspinają się, przemieszczają między linami i obserwują pozostałych członków grupy. Zaglądamy też do goryli, gdzie potężny samiec spokojnie zajmuje swoje miejsce na wybiegu, ale większość chowa się przed upałem.

Wielka Woliera

Na drugi pokaz w 2 części zoo, „Les Maîtres des Airs”, niestety się spóźniamy. Zamiast miejsc w amfiteatrze zostaje nam pobliska kładka, z której udaje się zobaczyć część przelotów.  Pokaz trwa około trzydziestu minut i odbywa się w Théâtre de Verdure, amfiteatrze mieszczącym trzy tysiące widzów. Bierze w nim udział około 450 ptaków, w tym żurawie, sowy, pelikany, bociany i ptaki drapieżne. Zoo radzi pojawić się nawet godzinę wcześniej. Następnym razem posłuchamy tej rady, bo kładka pozwala zobaczyć przeloty, ale nie zastępuje całego przedstawienia. Dalej wchodzimy do Wielkiej Woliery Południowoamerykańskiej. Spacerujemy pośród roślinności, obserwujemy flamingi kubańskie i małpy, a w pobliżu można wypatrzyć również kondory. Przez część woliery prowadzą wiszące mosty, które delikatnie poruszają się pod stopami. Dla dzieci okazują się atrakcją niemal równie interesującą jak zwierzęta. My próbujemy przyjrzeć się flamingom, podczas gdy one chętnie przeszłyby mostki jeszcze kilka razy.

Z góry dopiero widać, jak wielki jest Beauval. Pod nami przesuwają się alejki, rozległe wybiegi i dachy pawilonów, a w oddali wyróżnia się szklana kopuła. Dzieci próbują rozpoznawać miejsca, które już odwiedziliśmy. Dla nas kolejka jest również sposobem na odpoczynek od chodzenia i szybkie przedostanie się do kolejnej części zoo. 

Bucolia, karuzela i wodny plac zabaw

W okolicach słoni czeka następna atrakcja, która szczególnie podoba się Teosiowi. Najpierw zatrzymujemy się przy karuzeli utrzymanej w dawnym stylu, z której trudno go później zabrać. Tuż obok znajduje się Bucolia, otwarta w 2026 roku zagroda inspirowana tradycyjnymi gospodarstwami francuskich regionów Sologne i Berry. Mieszkają tutaj owce, kozy, osły, alpaki, króliki, świnie i drób, również przedstawiciele dawnych ras gospodarskich. Teoś koniecznie chce przywitać się z kolejnymi zwierzętami, szczególnie z osiołkami i alpakami. Po pandach, tygrysach i nosorożcach zwykły osioł okazuje się dla niego równie interesujący. Jeszcze trudniej ruszyć dalej z Les Roches Vives, ogromnego wodnego placu zabaw. Są tutaj strumienie, kaskady, fontanny i miejsca, w których dzieci mogą bawić się wodą, przestawiać jej bieg i sprawdzać działanie różnych urządzeń.

Ciekawostka od Toti i Titi:

Informacje praktyczne

• Dojazd i parking: ZooParc de Beauval znajduje się w Saint-Aignan, w departamencie Loir-et-Cher. Przy ogrodzie dostępne są duże, bezpłatne parkingi. W upalne dni warto szukać miejsc pod drzewami.

• Czas zwiedzania: zoo zaleca dwa pełne dni. W jeden dzień można zobaczyć większość głównych atrakcji, ale najlepiej przyjechać na otwarcie i wcześniej zaplanować trasę. Przy małych dzieciach wózek zdecydowanie ułatwia zwiedzanie, są rampy i windy, mieści sie też w gondoli kolejki.

• Godziny otwarcia: ogród działa przez cały rok, zazwyczaj od 9.00. Godzina zamknięcia zależy od sezonu, podobnie jak godziny funkcjonowania kolejki i pokazów. Aktualny harmonogram znajdziecie na oficjalnej stronie zoo.

• Bilety: według cennika dostępnego jesienią 2026 roku jednodniowy bilet datowany kupiony online kosztuje od 39 € dla dorosłych i dzieci od 11 lat oraz od 32 € dla dzieci w wieku 3–10 lat. Bilety na dwa kolejne dni kosztują odpowiednio od 63 € i 52 €. Dzieci poniżej trzech lat wchodzą bezpłatnie, ale potrzebują bezpłatnego biletu. Aktualne ceny sprawdźcie w kasie internetowej Beauval.

• Pokazy: „Les Maîtres des Airs” trwa około 30 minut, a „L’Odyssée des Lions de Mer” około 20 minut. Oba są wliczone w bilet i odbywają się sezonowo. Zoo zaleca przyjść na pokaz ptaków godzinę wcześniej, a na pokaz lwów morskich około 30 minut przed rozpoczęciem.

• Kolejka Nuage de Beauval: przejazd nad ogrodem jest w cenie biletu. Trasa liczy 800 metrów, a podróż trwa około czterech minut. Działanie kolejki zależy od pogody i sezonu.

• Jedzenie: na terenie zoo działa wiele restauracji i punktów gastronomicznych, w tym pizzerie, lokale z burgerami, naleśnikarnie i miejsca oferujące dania dla dzieci. Nam jedzenie smakowało bardziej niż podczas wizyt w zoo we Wrocławiu. W sezonie najlepiej zrobić przerwę obiadową przed 12.30 albo po 14.00, kiedy kolejki bywają krótsze.

• Z dziećmi: na terenie ogrodu znajdują się miejsca do przewijania, toalety rodzinne i liczne przestrzenie do odpoczynku. Nie zapomnijcie o wodnym placu zabaw Les Roches Vives, działającym sezonowo, zazwyczaj od kwietnia do października.

• Co zabrać: wygodne buty, nakrycia głowy, wodę, krem z filtrem oraz ręcznik i ubrania na zmianę dla dzieci. Przy małym dziecku przyda się wózek, nawet jeśli na początku wszyscy zapewniają, że mają jeszcze mnóstwo siły.

• Pamiątki: sklepów jest sporo, a ich asortyment nawiązuje do różnych części ogrodu. Można kupić pluszowe pandy, manaty i inne zwierzęta, my kupiliśmy pandę rudą i wombata, pluszaki mozna ubrać w hoodie z logiem Zoo. Budżet na pamiątki najlepiej ustalić przed wejściem, bo po całym dniu oglądania zwierząt argumentów za kolejnym pluszakiem dzieciom zdecydowanie nie brakuje.

Na sam koniec trafiamy jeszcze do kolejnych ulubieńców Tosi, czyli kapibar, które jak zwykle sprawiają wrażenie, że niczym na świecie nie warto się przejmować. Tosia mogłaby obserwować je godzinami, ale powoli zbliża się godzina zamknięcia i musimy kierować się do wyjścia. Po drodze zaglądamy jeszcze do sklepu z pamiątkami, gdzie wybór pluszowych zwierząt okazuje się niemal tak duży jak liczba gatunków w całym zoo. Każdy wybiera coś na pamiątkę, choć podjęcie ostatecznej decyzji zajmuje dzieciom więcej czasu niż niektóre postoje przy wybiegach.

Zatrzymujemy się też przy pingwinach, a właściwie pingwinach Humboldta, które w języku polskim nazywamy poprawnie pingwinami peruwiańskimi. W Beauval mieszka cała ich kolonia, a dzięki ogromnym szybom możemy obserwować zarówno niezgrabne spacery po skałach, jak i błyskawiczne nurkowanie pod wodą. Na lądzie drepczą zabawnie, kołysząc się na boki, ale wystarczy, że wskoczą do basenu, a zamieniają się w małe torpedy. Co ciekawe, w naturze żyją u wybrzeży Peru i Chile, więc wbrew skojarzeniom z Antarktydą wcale nie potrzebują śniegu i lodu. Przy lipcowym upale trochę im zazdrościmy tego basenu.

Teoś wychodzi mokry od stóp do głów i absolutnie szczęśliwy. Dlatego jedna praktyczna rada: zabierzcie ręcznik i ubrania na zmianę, najlepiej do plecaka, bo powrót do samochodu po suche spodenki może oznaczać dodatkową wyprawę przez pół zoo. 

Kolejnym przystankiem są Les Terres Rouges, australijska część ogrodu otwarta w 2026 roku. Krajobraz nawiązuje do czerwonego australijskiego buszu, a wśród mieszkańców można zobaczyć między innymi wombaty. Nasz wombat śpi przy ścianie wybiegu, niewzruszony rozmowami i zainteresowaniem odwiedzających. Trudno zobaczyć coś więcej niż futrzasty grzbiet, ale nawet taki widok wystarcza, żeby dzieci zatrzymały się na chwilę.

Teoś na dłużej zatrzymuje się przy mangustynkach i woła do nich „mimi”. Tak nazywa myszki i inne podobne do nich zwierzęta, więc mangustynki też trafiają do tej grupy. Na razie jego własna klasyfikacja zwierząt sprawdza się lepiej niż tabliczki przy wybiegach. 

Byliśmy już w wielu ogrodach zoologicznych w Polsce i Europie, ale ZooParc de Beauval zapamiętamy na długo. Tosia najchętniej zostałaby przy manatach, Teoś na wodnym placu zabaw, a my próbujemy jeszcze zmieścić w planie pandy, pokazy ptaków i przejazd kolejką nad wybiegami. Spędzamy tutaj cały dzień, od otwarcia do zamknięcia, i szybko przekonujemy się, że nawet kilkanaście godzin to za mało, żeby spokojnie obejrzeć wszystko.

Początek spaceru i afrykańska sawanna

ZooParc de Beauval leży w Saint-Aignan, w Dolinie Loary, około 40 kilometrów od zamku Chenonceau. Przyjeżdżamy rano i zostawiamy samochód na dużym, bezpłatnym parkingu. Udaje nam się znaleźć miejsce pod drzewami, co docenimy wieczorem, gdy po całym dniu chodzenia wrócimy do auta, które nie zdążyło zamienić się w piekarnik.

Historia Beauval zaczęła się w 1980 roku, kiedy Françoise Delord otworzyła niewielki park egzotycznych ptaków. Z czasem dołączyły kolejne gatunki, powstały rozległe wybiegi i pawilony, a ogród rozrósł się do ponad 35 tysięcy zwierząt reprezentujących około 800 gatunków. Dzisiaj to ogromny teren, na którego spokojne zwiedzanie samo zoo zaleca dwa dni. My mamy jeden, więc od początku staramy się trzymać ustalonej trasy. Pierwsze kroki kierujemy do części z dużymi kotami. Oglądamy tygrysy sumatrzańskie, białe tygrysy, pantery perskie i gepardy, które potrafią skutecznie schować się wśród roślinności. Nie wszystkie zwierzęta pokazują się od razu, czasem trzeba obejść wybieg i cierpliwie poczekać. Dzieci wypatrują ruchu między drzewami, a my przypominamy sobie, że tygrys nie ma przecież obowiązku pozować do rodzinnego albumu. Zaglądamy również do szklarni z egzotycznymi ptakami, gdzie mieszkają leniwce. Tego przystanku nie mogliśmy pominąć, w końcu Sloths on Trip zobowiązuje do odwiedzenia rodziny. Zwierzęta wiszą spokojnie na gałęziach, zupełnie niezainteresowane zamieszaniem wokół. Patrząc na nie, zaczynamy podejrzewać, że ze wszystkich mieszkańców Beauval właśnie one najlepiej opanowały sztukę wypoczynku. Jest upał, w końcu mamy lipiec, a francuskie słońce nie daje o sobie zapomnieć. Na szczęście w całym zoo rozmieszczono zraszacze i ścianki wodne, które przynoszą przyjemną ochłodę. Co jakiś czas zatrzymujemy się więc w delikatnej mgiełce, żeby odetchnąć od gorąca. 

Sprawdź nas:

Strona www stworzona w kreatorze WebWave.